ନିରାକାରପୁର : ସମୟ ବଦଳିଯାଏ, ଜୀବନର କର୍ମମୟ ପରିସର ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କିଛି ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସ୍କୁଲ ଦିନର ସେହି ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି କେବେ ବି ମଉଳେ ନାହିଁ। ଏହି ଉକ୍ତିକୁ ଆଉ ଥରେ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲେ ନିରାକାରପୁରସ୍ଥିତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କ୍ଷେତ୍ରବାସୀ (କେବି) ଏକାଡେମୀର ୧୯୯୫ ବ୍ୟାଚ୍ର ପୂର୍ବତନ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ। ଜାନୁଆରୀ ୧୧ ତାରିଖ ରବିବାର ଦିନ ମା’ ଭୈରବୀଙ୍କ ପବିତ୍ର ପୀଠ ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ ପାଦଦେଶରେ ଜମିଥିଲା ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ମେଳି।
ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତି ଚାରଣ
ଚିତ୍ରକୁଟ ପାହାଡ଼ର ସବୁଜିମା ଏବଂ ମା’ ଭୈରବୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଭିତରେ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା “ବନ୍ଧୁ ମିଳନ ଉତ୍ସବ-୨୦୨୬”। ଦୀର୍ଘ ତିନି ଦଶନ୍ଧି ପରେ ପରସ୍ପରକୁ ଭେଟିବା ପରେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ହସ-ଖୁସି ଓ ଭାବବିନିମୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା, ତାହା ପରିବେଶକୁ ବେଶ୍ ଆବେଗଭରା କରିଦେଇଥିଲା। ପ୍ରକୃତିର ଶାନ୍ତ କୋଳ, ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ର ସବୁଜିମା ଏବଂ ମା’ ଭୈରବୀଙ୍କ ଅପାର କୃପା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜୀବିତ ହୋଇଉଠିଲା ପିଲାଦିନର ସେହି ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି। ସତେ ଯେପରି ପିଲାବେଳ, ସ୍କୁଲ ବେଳର ଭୋଜି ଆଉ ଆଜିର ଭୋଜି ଭିତରେ କିଛି ଫରକ ବାରି ହେଉନଥିଲା । ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷର ପ୍ରତୀକ୍ଷା ପରେ ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଭେଟୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସମୟ ଯେମିତି କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅଟକି ଗଲା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ଚେନାଏ ହସ-ଖୁସି, ଅଭିମାନ ଆଉ ଅତୀତର ସେହି ରୋମାଞ୍ଚକର ଭାବବିନିମୟରେ ସମଗ୍ର ପରିବେଶ ଏକ ଆବେଗଭରା ଆତ୍ମୀୟତାରେ ଭରିଗଲା। ଏହା କେବଳ ଏକ ଉତ୍ସବ ନଥିଲା, ବରଂ ହୃଦୟରୁ ହୃଦୟକୁ ଯୋଡ଼ିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସେତୁ ଥିଲା।”
ଖାଦ୍ୟର ଚଟପଟା ସ୍ୱାଦ ଓ ପିଲାଦିନର ସେଇ ଉନ୍ମାଦନା
“ଖାଦ୍ୟ ଓ ମଜା-ମସ୍ତିର ଏକ ନିଆରା ମାହୋଲ ଭିତରେ ଜମିଥିଲା ବନ୍ଧୁମିଳନର ଆସର । ସକାଳ ୧୦ଟାରୁ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା ସ୍ମୃତିର ଉତ୍ସବ । ଗରମ ଚା’ର ଚୁମୁକି ସାଙ୍ଗକୁ ଗୁପ୍ଚୁପ୍ର ଚଟପଟା ସ୍ୱାଦ, ଦହିବରା-ଆଳୁଦମର ସେହି ପୁରୁଣା ଦେଶୀ ମଜା, ମୋମୋ ଏବଂ ସୁଇଟ୍ କର୍ଣ୍ଣର ମିଠାସ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମତୁଆଲା କରିଥିଲା । ଖାଲି ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ “ଫନ୍ ଆଣ୍ଡ ମସ୍ତି” କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ସମସ୍ତେ ସତେ ଯେମିତି ସମୟର ଚକ୍ରକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇ ନେଇଥିଲେ । ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଚେୟାରରେ ଦୌଡ଼ିବା ହେଉ କି ମିକି ମାଉସ୍ ସ୍ଲାଇଡର୍ରେ ଖସିବା, ବିଭିନ୍ନ ଖେଳ କୌତୁକ ଭିତରେ ସମସ୍ତେ ନିଜର ବୟସ ଓ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଭୁଲି ପୁଣି ଥରେ ସେହି ଅମାନିଆ ପିଲାଦିନର ଶୈଶବକୁ ଫେରି ପାଇଥିଲେ । ଦ୍ୱିପ୍ରହରର ଶୀତୁଆ ଖରାରେ ଗରମାଗରମ ଚିକେନ୍ ଓ ପନିର୍ ପକୋଡ଼ା ସାଙ୍ଗକୁ ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ଜଲ୍ଜିରା, ଏହି ବନ୍ଧୁମିଳନର ଉତ୍ସାହକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରିଦେଇଥିଲା । ଖାଦ୍ୟ, ଖେଳ ଏବଂ ଖୁସିର ଏହି ତ୍ରିବେଣୀ ସଙ୍ଗମ ପ୍ରତିଟି ବନ୍ଧୁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଗଲା ।”
ସୁଆଦିଆ ବଣଭୋଜି: ଆମିଷ ଓ ନିରାମିଷର ଅପୂର୍ବ ସଙ୍ଗମ
“ବନ୍ଧୁମିଳନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଆକର୍ଷଣ ଥିଲା ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନର ସେହି ରାଜକୀୟ ଆସର। ପ୍ରକୃତିର କୋଳରେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମେଳି ଭିତରେ ପରଷା ଯାଇଥିଲା ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ବ୍ୟଞ୍ଜନ। ଆମିଷ ପ୍ରେମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗରମାଗରମ ମଟନ୍ କସା, ସତେଜ ମାଛ ଭଜା ଏବଂ ପାରମ୍ପରିକ ଘାଣ୍ଟର ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାଦ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନକୁ ବେଶ୍ ଜମେଇ ଦେଇଥିଲା। ସେହିପରି ନିରାମିଷ ପ୍ରେମୀଙ୍କ ପାଇଁ ପନିର୍ ମସଲା ଓ ଛତୁର ସୁଆଦିଆ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଜିତି ନେଇଥିଲା। ଭୋଜନ ଶେଷରେ ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ଆଇସକ୍ରିମ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉତ୍ସାହକୁ ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚାଇଥିଲା। ସତେ ଯେମିତି ଖାଦ୍ୟର ଏହି ଲମ୍ବା ତାଲିକା ଏବଂ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ମିଳିମିଶି ଖାଇବାର ସେହି ଆନନ୍ଦ ପୁରୁଣା ଦିନର ଭୋଜିକୁ ପୁଣି ଥରେ ଫେରାଇ ଆଣିଥିଲା।”
ଏକ ନୂତନ ସଂକଳ୍ପର ଶୁଭାରମ୍ଭ
“ଏହି ବନ୍ଧୁମିଳନ କେବଳ ଭୋଜି, କିମ୍ବା ମଜା-ମସ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ସାଜିଥିଲା ସାମାଜିକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଞ୍ଚ। ନିଜ ନିଜ କର୍ମମୟ ଜୀବନରୁ କିଛି ସମୟ ବାହାର କରି ପୂର୍ବତନ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଉନ୍ନତି, ଶିକ୍ଷାର ବିକାଶ ଏବଂ ଜୀବନର ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ପରସ୍ପରକୁ ସହଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇଥିଲେ। ବନ୍ଧୁତାର ଏହି ନୂତନ ରୂପ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଥିଲା।
ଏହି ଭବ୍ୟ ଆୟୋଜନକୁ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦିନରାତି ପରିଶ୍ରମ କରି ନିଜର ସମୟ ଓ ଶ୍ରମ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ପ୍ରଚେଷ୍ଟାକୁ ସମସ୍ତେ ମୁକ୍ତକଣ୍ଠରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ସହ ଧନ୍ୟବାଦ ଜ୍ଞାପନ କରିଥିଲେ।
ସନ୍ଧ୍ୟାର ସେହି ବିଦାୟ ବେଳା ସତରେ ବହୁତ ଆବେଗଭରା ଥିଲା। ପରସ୍ପରଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯିବାକୁ କାହାର ମନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆଖିର ଲୁହ ଏବଂ ଓଠର ହସରେ “ପୁଣି ଦେଖା ହେବ”ର ସେହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ବନ୍ଧୁତାର ଗଭୀରତାକୁ ଆହୁରି ସୁଦୃଢ଼ କରିଥିଲା। ସତରେ, ଏହି ଦିନଟି ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ପୃଷ୍ଠାରେ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଏବଂ ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଗଲା।
ବନ୍ଧୁମିଳନରେ ଯୋଗଦେଇଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ହେଲେ —–
